سفیر

روزی تو خواهی آمد

safireiran — Tue, 03 Jun 2008 22:31:28 GMT

امروز یکشنبه بود. روز تعطیل. اما از نظر ساعت بیدار شدن صبح فرقی برای من نداره. چون برای نماز که بیدار میشم دیگه راحت نمیتونم بخوابم. حدود های ساعت 9:30 بود که با یک لیوان شیر کاکائو از آشپزخونه رفتم سمت اتاقم. راهروی همیشه شلوغ خوابگاه خیلی ساکت و آروم بود. این روزها ساکت تر از قبل هم شده. خیلی از بچه ها امتحاناتشون رو داده ند و برگشته ند شهر هاشون.

دوست داشتم یک سری به امبروژا بزنم ببینم در چه حاله... خواب نیست. می دونم. یکشنبه ها صبح زود پامیشه که بره کلیسا، و چون کلیساهای شهر هیچکدوم فعال نیستن، یک کلیسا بیرون از شهر پیدا کرده. یکشنبه ها هم که کو اتوبوس؟ ساعتی یک اتوبوس این دور و برها می پلکه و اگر بهش نرسی باید یک ساعت دیگه صبر کنی. آروم در اتاقش رو زدم...تـَـــــــــــق تــــــــَــــق (حتی آروم تر از این!)

- بیا تو همسایه !

با نیش باز رفتم تو:" سلام! صدای در زدنم رو میشناسی ها!" پشت میزش نشسته بود. دست راستش رو زده بود زیر چونه ش و بی حوصله داشت از کامپیوترش رادیو گوش میکرد. گفت:" آخه کی غیر از من و تو که برای دعا خوندن پا میشیم اینوقت صبح بیدار میشه؟" گفتم:" جشن های شبونه وقتی برای حرف زدن با خدا باقی نمی ذاره...میخواد بهانه ش کلیسای تو باشه،... میخواد جانماز من". خندید. اینقدر خوب زبون هم رو می فهمیم که نیازی به توضیح بیشتر نبود. پرسیدم :" چی گوش میدی؟". گفت:" اخبار. میخوام ببینم دنیا چه خبره"

- خب؟ چه خبره؟

- همونیکه همیشه بوده. زورگو ها زور میگن، بدبخت ها بدبخت تر میشن و ما آمریکایی ها منفورتر. چقدر این وضع ناراحت کننده ست...(نفس بلندی کشید) همه چیز تکراری...هیچ چیز عوض نشده. (لبخند تلخی زد ) به نظر تو یک روز همه چیز عوض میشه؟..

و همه چیز از اینجا شروع شد. از این سوال که منو یاد یک روز تاریخی انداخت. یاد روزی که باید همین روزها باشه...به همین نزدیکی. بدون اینکه به عاقبتش فکر کنم گفتم:" آره. یقینا یک روز همه چیز عوض میشه و به نظر و خواست من و تو هم ربطی نداره. چه بخوایم و چه نخوایم اتفاقی که قراره بیفته میفته. اونروز دور نیست." امبروژا یه کم چشمهاش رو تنگ کرد و بعد با یه کمی تردید پرسید:" یعنی چه جوری میشه؟"

- منجی ظهور می کنه. اون همه چیز رو تغییر میده. اونهاییکه مسبب گمراهی و بدبختی مردم هستند رو از بین می بره. مردم طعم دینداری رو می چشن. اون میاد برای ایجاد وحدت و رهبر همه ما میشه. من، تو و همه آدمهایی که به خدا اعتقاد واقعی دارن. راستی شما به منجی اعتقاد دارین نه؟

- من میدونم که آخر الزمان یک نفر میاد... یعنی شنیده بودم که عیسی بر می گرده...

- و بعد؟

- ...بعد اینکه یک جنگ خیلی بزرگ پیش میاد...و بعد همه چیز تموم میشه. قیامته...اینی که تو میگی...این کیه؟ عیسی؟

- عیسی هم هست! در عقاید ما عیسی هم همراه با منجی بر می گرده (و اینجا چه لبخند قشنگی زد) و چندین نفر دیگه. اما با اومدن اونها تازه همه چیز شروع میشه و نه تموم.

- چقدر قشنگ. پس اونکه تو گفتی...همون که منجیه، اون کیه؟

حس می کردم تمام عظمت و حقانیت و عدالت رو میخوام در یک کلمه خلاصه کنم. میخواستم امام آینده امبروژا رو بهش معرفی کنم. اما نگران نبودم، امبروژا ظاهرا خیلی آماده تر از این حرفها بود برای باور کردن یک منجی و خیلی منتظر تر از اینها بود برای استقبال از اون.

گفتم:" ایشون "مهدی" هستند. اما یارانی دارن که به ایشون کمک می کنن. عیسی از دوستان خیلی خوب ایشونه. پیامبر ما و شما. عیسی به مسیحیان خواهد گفت که مهدی برای چه کاری از طرف خدا فرستاده شده (عجب گره ای خورد اسلام و مسیحیت) ". امبروژا یه کم متحیر بود اما حس می کردم خوشحالی خاصی توی صورتشه. پرسید:" این آقا از طرف ...کجا؟.... از پیش خدا میان؟...از کجا میان؟". گفتم:" ایشون اجازه ظهور رو از خدا می گیرن. اما از جای خاصی نمیان. یعنی ایشون توی همین دنیا دارن زندگی می کنن. " با هیجان پرسید:" کجای دنیا؟"

- نمی دونم. کسی نمی دونه. وقتی که وقتش شد میان. ما به این شرایط می گیم دوران غیبت. وقتی که ایشون رو هنوز از نزدیک نمی شناسیم و ندیده ایمشون. اما ایشون صدای ما رو می شنون و ما رو می بینن و همه اینها به اراده خداست.

امبروژا داشت لبش رو می جوید و به دقت گوش میکرد. گفت:" تو هیچوقت به من دروغ نمی گی..." گفتم:" نه نمی گم. مطمئن باش که اگر روی حرفهای که گفتم شک داشتم هیچوقت اونها رو به تو نمی گفتم. در اسلام دروغ گفتن حرامه. من از مجازات دروغ گویی می ترسم..." گفت:" نمی دونم چرا حرفهات رو باور می کنم...یعنی حتی اگر بگی که همه ش هم دروغ بوده باز من دوست دارم باورشون کنم. حتی بیشتر از دوست داشتن.... (به کف زمین برای چند ثانیه خیره شد)...این آقا صدای من رو هم میشنوه؟...گفتم :"آره. اگر باهاشون صحبت کنی آره که میشنوه." گفت:" تو باهاشون حرف میزنی؟" گفتم:" آره." پرسید :" چی می گی؟"

- سلام می کنم. می گم که تا اونجاییکه می تونم کمکشون میکنم و براشون کار می کنم. و دعا می کنم زود تر بیان. تو نمی دونی چقدر ایشون ما رو دوست دارن.

- مسیحی ها رو هم؟

- همه خدا پرست ها رو. ایشون با ما ها خیلی دوستن.

- کی میان؟

- دیگه خیلی نزدیکه...اما نمی دونم کی.

امبروژا داشت با خودش حرف میزد. سرش رو تکون میداد و یه چیزهایی می گفت. حس کردم شاید باید یه مدت تنها باشه. موضوع سنگینی بود. درک کردنش وقت می برد. اما اون واقعا با این موضوع ارتباط برقرار کرده بود. شنیده بودم که امام خودشون مهرشون رو به دل انسانها می اندازن. براش از نفوذ عقیده شیعیان در ادبیاتشون گفتم و اینکه چقدر اعتقاد به آمدن منجی اشعار و متون ایران رو تحت الشعاع قرار میده. براش شعر خوندم :

روزی تو خواهی آمد از کوچه های باران تا از دلم بشویی غمهای روزگاران

و اون چقدر همه این حرفها رو با دل و جون پیگیری میکرد و چقدر با معنی شعر آه کشید و چه با لذت به اون گوش میکرد. امروز روز بزرگی بود. روزی که امبروژا با امامش آشنا شد. اهمیت این آشنایی رو در آینده نزدیک می فهمه. روزی که روز ظهوره... و خیلی نزدیکه...

از این به بعد با هم منتظر جمعه می مونیم...

حماسه ثنا

safireiran — Sat, 03 May 2008 01:05:28 GMT

دیگه بچه ها کم کم بار و بندیلشون رو جمع میکنن که برگردن شهر ها و کشورهاشون. خوابگاه LAKANAL مثل همه خوابگاه های فرانسه آداب و رسومی داره و یکیش اینه که وقتی میخوایم اتاق رو تحویل بدیم باید کل اتاق بعلاوه کابین حموم و دستشویی (که توی اتاقه) رو تمیز کنیم. وقتی صحبت از نظافت حموم و دستشویی میشه لطفا چاه حموم و هواکش رو فراموش نکنین.

این روزها همه درباره مواد شوینده و در و دیوار شستن و از همه مهمتر درباره خانم مستخدمی که کارش چک کردن نظافت اتاق در روز خروج دانشجوئه صحبت می کنن. تا امضای این خانم مبنی برتحویل گرفتن اتاق با نظافت کامل نباشه چک ضمانتی که موقع ورود پرداخت کرده یم، تحویلمون داده نمی شه.

دیروز عصر همه دور تادور یک تیکه کاغذ که روی دیوار آشپزخونه نصب شده بود جمع بودن. اولتیماتوم خانم مستخدم بود :

برای تحویل دادن اتاقها نکات زیر را رعایت کنید: نظافت و شستشوی کف، سقف و دیوارهای اتاق. شیشه ها باید کاملا شسته شده و تمیز باشد. تمامی کمد ها باید تمیز و شسته شده باشند. زیر تخت باید جارو و شسته شود. حمام و دستشویی کاملا تمیز و شسته شده باشد. چاه حمام و تمام قطعاتش باید شسته شده باشد. هواکش دستشویی و تمام قطعاتش باید شسته شده و ... و خلاصه هر چی توی اتاق بود و نبود "باید شسته شده باشد" حتی پره های شوفاژ و خلاصه هر جایی که فکرش رو بکنین. بعضی از بچه ها از این وضعیت ابراز ناراحتی می کردن و بعضی ها که چند سالی بود ساکن خوابگاه بودن، به یاد رفتارهای خانم مستخدم در سالهای پیشین قاه قاه می خندیدن. کوین (Kevin) که از بقیه با تجربه تر بود جو رو به دست گرفت و به بقیه که با دهن های نیمه باز به همدیگه نگاه می کردن هشدار داد:" شما ها قبلا نبودین، نمی دونین این خانم چطوری اتاقها رو چک می کنه." بقیه:" چحوری؟"

کِوین:" اُه، اُه !...یک دستمال سفید میاره میکشه روی در و دیوار. اگر دستمال یک کمی خاکی یا کثیف بشه کافیه تا راحت 100 یورو از پولتون رو ندن. همه جا رو چک میکنه...همه جا رو...چراغ می اندازه تو شیشه نباید هیچ جاش برق بزنه، لک چربی یا حتی ردّ پارچه روی شیشه باشه 50 یورو کم میکنه...دیوار ها رو که نگو!...اگر چیزی چسبونده باشین که رد چسب مونده باشه...." کِوین یه طرف میز با هیجان حرف میزد و بقیه اونطرف دیگه با ناامیدی و بدبختی نگاهش می کردن. خانم مستخدم در ذهن بچه ها تبدیل شده بود به گودزیلا. ترسناک و پر قدرت. بچه ها یکی یکی از کِوین اجازه می گرفتن و سوال و نکات تستی می پرسیدن!!

- اگر سطل آشغال رو برق ننداخته باشیم، گازمون هم میگیره؟

خلاصه اوضاعی بود! رعب و وحشت همه جا رو گرفته بود... امبروژا پرسید:" حالا با چی باید اتاق رو نظافت کنیم؟...موادش رو از کی بگیریم؟". کوین با قطعیت گفت:"خانم مستخدم خودش این مواد رو بهتون میده". خب! خدا رو شکر که حداقل مجبور نبودیم کلی بابت این مواد پیاده بشیم. هنوز از این جواب کِوین ده دقیقه نگذشته بود که یکی دیگه از بچه ها خبر آورد که خانم مستخدم گفته امسال به کسی مواد شستشو نمی ده و همه موظفن خودشون مواد رو بخرن و همینه که هست و ظاهرا در پایان دندونهاش رو هم نشون داده بوده!! به این قسمت ماجرا که رسید همه دادشون در اومد. کسی حاضر نبود بابت مواد شوینده پول بده، غرولند بود که به هوا بلند بود. خوش خبری که این خبر رو آورده بود اضافه کرد:" خانم مستخدم خودش به من گفت که خودتون باید مواد رو بخرین، اونم نه هر مارکی (!) گفته نبینم کسی مواد نومغو1 (numéro 1)بخره (این مارک ارزونترین محصولات رو ارائه میده). گفته فقط موسیو پخُپخ (monsieur propre) میخرین(یک مارک گرون!)!!"

این دستور مستخدم دیگه کفر همه رو در آورد. داد و بیداد و فحش و فضیحت بود که تو آسمون آشپزخونه به پرواز در اومده بود. هر کس به زبون خودش بد و بیراه می گفت و ضرب المثل هایی که تو فرهنگ کشورش برای نشون دادن فضاحت اوضاع استفاده می شد رو به بقیه معرفی می کرد.گفتگوی تمدن هایی بود که نگو! اما نمی شد اینطوری ادامه داد. باید علیه این مستخدم زورگو کاری کرد. اکثریت بچه های حاضر در آشپزخونه معتقد بودن باید محکم جلوی این خانم در بیان و به هیچ وجه زیر بار این مسئله نرن. نقشه ها کشیده شد...قرار شد امروز همه زودتر از روزهای قبل به خوابگاه بیان و سر ساعت 5 عصر که خانم مستخدم وارد آشپزخونه میشه، همه توی آشپزخونه باشن. بعد یک نفر در جمع همه از ایشون می پرسید که راستی شنیده یم شما گفته ید باید ما خودمون مواد رو بخریم و آیا این راسته یا نه. اگر گفت نه، که فبها. اگر گفت آره همه با هم اعتراض می کنیم و میگیم که ما بهیچ عنوان این کار رو نمی کنیم و این خلاف قانونه و تا سال قبل قانون اِل بوده و بِل بوده و شما از خودتون نمی تونین دستور صادر کنین و خلاصه تا اینجاش رو با هم چک کردیم و ازینجا به بعد هم قرار شد هر کس هر چی به ذهنش اومد بگه. حالا اونی که قرار بود سر حرف رو باز کنه کی بود؟...هنوز رو این مورد حرفی زده نشده بود که ثنا (یک دختر مراکشی با IQ کمی بیشتر از صندلی) با اصرار گفت که اون سر حرف رو باز می کنه و یه کمی هم ژست اومد که اصلا نمی تونه تصور کنه کسی حرف زور بهش بزنه و ظاهرا هم خیلی عصبانی بود. برنامه رو یکبار مرور کردیم. همه چیز درست بود و همه انقلابیون خوشحال و چه گوارا وار به اتاق هاشون رفتن.

امروز عصر ساعت 5 همه طبق قرار قبلی توی آشپزخونه بودیم.

مغی (Marie) اول راهرو کشیک میداد که به بقیه اطلاع بده کی خانم مستخدم میاد. ثنا توی آشپزخونه دست به کمر واستاده بود و یک ابروش رو بالا انداخته بود تا حس هیبت عربیش رو از دست نده و نائل و ویدد ، دوتا دختر الجزایری بادش میزدن و غیرت عربی و تاریخچه دلاور مردی اعراب (!) رو بهش یاد آوری می کردن تا لحنش قوت بیشتری بگیره و مستخدم حسابی حساب ببره و مو به تنش سیخ بشه و اسم ثنا چونان یک مبارز در پیشانی تاریخ ثبت بشه و بدرخشه. الباقی هم توی آشپزخونه واستاده بودن که با یک اشاره ثنا وارد جدال بشن و داد و بیداد و هوار و ...

مغی سر رسید:" مستخدم اومد! از روی میز بیا پایین! می گم اومد!"

آشپزخونه ساکت شد. خانم مستخدم جدی و با جبروت وارد آشپزخونه شد. انتظار دیدن این جماعت رو اون موقع روز نداشت. یه کم جاخورد اما خودش رو از تک و تا ننداخت. رفت تا ته آشپزخونه که وضعیت نظافت رو چک کنه. بچه ها از دور به ثنا که حالا کنار دست خانم بود اشاره می کردن که شروع کن دیگه!...ثنا اخمهاش کاملا باز شده بود و حس می کردم کم کم داره دنیایی از مهر و محبت تو صورتش نقش می بنده!..اینقدر بچه ها بهش علامت دادن که شروع کرد:" روز بخیر خانم!" مستخدم در نهایت ابهت و بدون هیچ لبخندی سر تکون داد. ثنا بعد کلی قورت دادن آب دهن و لبخند های راه به راه گفت:" البته عذر میخوام که مزاحمتون میشم، ظاهرا بهتره که برای نظافت اتاقها خودمون مواد شوینده رو بخریم (قرارمون این بود آخه ؟!) ..." مستخدم سرش رو کج کرد و با لحن پرسشی گفت:"خب؟"

ثنا: میخواستم ببینم چه مارکی باید بخریم که بهتر بشوره؟ (!)

مستخدم : فقط موسیو پخُپخ!

حالا موقعش بود! ثنا گفت:" اُه! خیلی مارک خوبیه! خیلی خوب نظافت می کنه... چه خوب که شما مارک های قابل اعتمادی رو انتخاب می کنین!..."

نتیجه همه اون حرفهای دیروز این شد که ثنا و دوستانش خانم مستخدم رو با سلام و صلوات بدرقه کردن و قرار شد از همین فردا تو فکر خرید بهترین مارک مواد شوینده باشیم.

یک ضرب المثل چینی میگه:" اگر یک غیر مراکشی هستی و تصمیم گرفتی کار حماسی انجام بدی، باقدرت پیش برو و شک نکن. اگر یک مراکشی هستی و تصمیم گرفتی کار حماسی انجام بدی،... جون مادرت منصرف شو!"

ویرجینی مریض است

safireiran — Fri, 28 Mar 2008 19:26:28 GMT

ویرجینی (Virginie) مریضه. این رو از خیلی ها شنیده م. یک دختر فرانسویه. اتاقش توی طبقه هم کف خوابگاهه. مثل من. این روزها زیاد می بینمش. تازه با هم دوست شده یم. دختر مهربون و خوش اخلاق و خانمیه. سنگین، رنگین رفتار می کنه. همیشه پوشش مناسبی داره. تنها دوست پسرش رو – که عکسش رو روی گردنبندش زده – خیلی دوست داره و مثل بقیه اهل شب نشینی های آنچنانی نیست.

امروز عصر یکی دیگه از شب نشینی های دانشجوییه. همه دوتا دو تا، سه تا سه تا با لباسهای ویژه از خوابگاه میرفتن بیرون. تعداد ماهایی که می موندیم تو خوابگاه خیلی کم بود. ویرجینی اومد در اتاقم. گفت که میخواد چند تا تصنیف فرانسوی (!) قشنگ بهم بده... چندتا از آثار یک گروه بود که از یکیش خیلی خوشم اومد، کاری به اسم فرانس تلکام (France télécom) ...کار قشنگی بود خصوصا از موضوعش خیلی خوشم اومد از اداره مخابرات فرانسه تشکر کرده بود ازین بابت که به فکر مردمه و زنگ تلفن های قشنگی داره و درواقع طعنه ای بود تا بگه اونها فقط به فکر جیب خودشونن و با صدای زنگ موبایلهاشون هم یک سر و صدا به بقیه آلودگی های صوتی شهری اضافه کرده ند. این مسئله شروع صحبتهای ما شد. حرف زدیم. از نستعلیق های روی در و دیوار اتاقم تا خودش و خودم. از اینکه کلا و جزئا چکار می کنیم.

ویرجینی : تو وقتهایی که تنهایی چیکار میکنی؟

من: با بچه ها صحبت می کنم. کتاب می خونم. گاهی هم تلویزیون می بینم.

- شب نشینی های دانشگاه رو نمی ری نه؟

- نه.

- چرا؟

- برای اینکه از اینجور مراسم ها خوشم نمیاد.

- ...ناراحتت می کنه؟ (یه جوری پرسید!)

- ...آره ...یه جورایی میشه اینطوری گفت. چطور؟ تو داری با بچه ها میری؟

- نه. هیچوقت نمی رم.

- ؟...چرا؟

- ناراحت میشم.

ساعتش رو نگاه کرد. دستش رو کرد تو جیبش. یه چیزی رو در آورد. یه بسته قرص بود. گفت:" من باید برم دارو مو بخورم. تو هم میای تو آشپزخونه؟"

- آره میام... چرا قرص میخوری؟

- چون یه کم بیماری دارم.

- چه بیماری؟

- یه چیزی شبیه افسردگی...دکترم گفته.

- تو افسردگی داری؟....تو؟...

- به نظر نمیاد؟

- به نظر من که اصلا!...بقیه دوستات چی؟.. خانواده ت؟...به نظر اونها افسرده ای؟

- آره! اصلا اول از همه مامانم گفت بهتره برم پیش دکتر.

- نمی دونم به نظر من اصلا نمیاد افسرده باشی...مشکلت چی بود؟

- (خندید...انگار چیز واضحی پرسیده بودم!) همین که مثل بقیه نیستم. مامانم می گه یک دختر به سن تو، پارتی میره، با پسر ها شب نشینی ها رو شرکت می کنه... می رقصه، شاده ...اما من اصلا اینجوری نیستم. دکتر هم بهم دارو داده. الان یک ساله که دارو می خورم. دکتر گفته باید بیشتر با بقیه برم قاطی این برنامه ها...اما من نمی تونم.

- خب تو چرا نمی ری؟

- نمی دونم. خیلی تو اینجور برنامه ها اذیت میشم. از مست کردن بدم میاد. به نظرم عاقلانه نیست. آدم یه کارایی می کنه که بعدا پشیمون میشه...دوست ندارم با آدمهای اینطوری هم برخورد داشته باشم رفتارهای بدی نشون میدن که منو اذیت می کنه. من دوست پسرم رو دوست دارم...دلم میخواد یه روز باهم ازدواج کنیم...کسی دیگه رو دوست ندارم...اما تو این مهمونی ها هر اتفاقی می افته...نمی دونم چرا این اتفاقا منو اینقدر اذیت می کنه...دست خودم نیست. اما دکترم میگه این خیلی مهم نیست و اگر قرص ها رو ادامه بدم حتما این مسئله رفع میشه...

خودش پذیرفته بود که مریضه!...توضیح بیشتری هم نداد.

بچه ها دوتا دوتا یا چندتا چندتا با لباس های ناجور و قیافه های اجق وجق از کنارمون رد می شدن. می رفتن که هر چه سریع تر به سالن مراسم برسن تا چیزی رو از دست نداده باشن.

ویرجینی هم رفت. رفت که قرصش رو بخوره. چون مریضه. چون مثل بقیه نیست. چون بقیه مثل اون نیستن. ولی دکتر بهش گفته اگر این قرص ها رو بخوره بلاخره یه روزی مثل بقیه میشه...

یک عالم جامع الشرایط بی حجاب !

safireiran — Tue, 11 Mar 2008 01:45:28 GMT

امروز خوابگاه یه جوری بود. نه بابت اینکه دیگه داریم به آخر سال نزدیک میشیم و بچه ها کم کم به فکر جمع کردن بند و بساط و رفتن به کشورهاشون هستن، نه! کلا یه جوری بود! یه جور ناجور! اول از همه اینکه عرب جماعت درگوش هم یواشکی پچ پچ می کردن (اینها هم که نه "پ" دارن نه "چ"، خودتون حساب کنین که چقدر سختشون بوده!). بعد هم از اون شلوغی دار و دسته نائل ایناخبری نبود. بلاخره همیشه بلا استثنا یک جماعت ذکور به عنوان مهمونای خانم برای شام تو راهرو و آشپزخونه ولو بودن و از همه مهمتر دوستش منیر که یک پسر مراکشی بود و نائل بدون اون روزش شب نمی شد.

امبروژا در اینباره چیزی نمی دونست...خودشم دنبال یکی می گشت که بپرسه.. – به رسم فضولی دل و قصد فزونی علم! – دوتایی راه افتادیم دنبال یک آدمی که درجریان باشه. یهو شد قحط آدم!...با خودم گفتم عیبی نداره، بلاخره یک نفر پیدا می شه به دادمون برسه. رفتیم تو آشپزخونه. یکی از دخترهای فرانسوی ساکت و آروم مشغول صاف کردن ماکارونی بود...اما از اون مهمتر، یک آقای مسن خیلی چاقِ روزنامه به دست بود که روبروی در، پشت میز شام نشسته بود. با کت شلوار شق و رق سورمه ای و بلیز نخودی و کراوات بنفش! و یک بوی عطر خیلی تند که توی هوا اینور و اونور می رفت. گرچه همه جور تمهیداتی اندیشیده بود که به نظر نیاد، ولی داد میزد که از یکی از کشورهای آفریقایی عرب زبونه. وارد آشپزخونه که شدیم هر دو نگاهمون افتاد به این آقا...

امبروژا : "اُ، اُ !... ما با یک جنتلمن طرفیم !!"

به نظرم صداش اونقدر بلند بود که طرف بشنوه، آروم بهش گفتم:" هی! فقط من و تو نیستیم که فرانسه حرف میزنیم نصف بیشتر آدمهایی که اینجان فرانسه زبونن!."...با هیجان و به انگلیسی گفت:" خیلی چاقه!". گفتم :" و همه آدمهایی که اینجان انگلیسی بلدن..."...به طرز مسخره ای گفت:" خدای من چقدر بدبختم!". دختر فرانسویه با لبخند اومد سر میز. حرفی نمی زد. فقط لبخند می زد. ازش پرسیدم :" پس بقیه کجان؟"

- کدومشون؟

- چه می دونم! همونهایی که هر شب اینجا بودن...مغی، دینش، سیلوَن، نائل، منیر، ویدِد...

- توی سالن بیلیارد جلسه ست...نائل و بقیه هم....(با شیطنت شونه هاش رو انداخت بالا)...نمی دونم.

آقای شق و رق، روزنامه شو بست. به ما نگاه میکرد. انگار منتظر چیزی بود. به روی خودم نیاوردم. راستش از خودش و تیپش و قیافه ای که به خودش گرفته بود خوشم نیومد.

نائل از در اومد تو. یوهــــو! بلاخره یک نفر پیداش شد که بشه ازش سوال کرد. امبروژا پیشدستی کرد:" سلام! تو نمی دونی امروز چرا همه گم شده ن؟"...نائل که رفتارش مهربون تر از روزهای قبل بود گفت:" کسی گم نشده! حتما دارن آماده میشن برای شام..." امبر پرسید:" پس دوستات کجان؟...منیر کو؟"... نائل مثل کسی که آتیش گرفته باشه و بخوادنشون بده سردشه گفت:" منیر کیه؟...من از کجا بدونم کی کجاست؟..." این حرفش خیلی عجیب بود، چشمای من و امبر گرد شد. داشتم به مغزم فشار میاوردم که اوضاع رو درک کنم که یک نفر از پشت سر، دستم رو کشید. مغی بود. بعد از یه سلام خیلی کوتاه گفت:" بیا بریم کارت دارم". با امبر دنبال مغی راه افتادیم، امبروژا که ازحرف نائل جاخورده بود گفت:" یعنی چی که منیر رو نمی شناسه؟!"

مغی:" ما هم نمی شناسیمش ! قراره شما هم نشناسینش!" توی اتاق مغی ویدد هم بود! کاشف به عمل اومد که این آقای جنتلمن بابای نائله که درپی دراومدن فضاحت های دختر دلبندش پاشده از الجزایر اومده فرانسه ببینه جریان چیه!...ظاهرا به همسر نائل خبرهایی می رسه و میره در خونه بابای نائل داد و بیداد. باباش هم پا میشه شخصا میاد اینجا ببینه جریان چیه. ویدد گفت که نائل به همه گفته که کسی چیزی از منیر نگه. منیر هم اجالتا تا یک هفته اینطرف ها پیداش نمی شه و خلاصه ظاهرا از ظهر که باباش رسیده تا شب همه چیز خوب پیش رفته! و نزدیک بوده من و امبر همه چیز رو خراب کنیم!خجالت داره! اما چی میشه گفت. بعد از مراسم توجیهی برگشتیم آشپزخونه. نائل –که ظاهرا دیگه از بابت ما دوتا هم خیالش راحت شده بود- من و امبروژا رو به باباش معرفی کرد:"...امبروژا آمریکاییه و ایشون هم ایرانین....این آقا هم پدر من هستن و یک وکیلن" اینجور وقتها بجز اینکه آدم خوشوقت باشه چی میتونه بگه؟!...

پدرش با یک ژست خیلی آشنا حرف هاش رو شروع کرد. از همون ژست هاییکه وقتی عمیقا معتقدباشی حقیری و برای عزت داشتن باید به شیوه خارجی ها (!)روشنفکر باشی، در میاری! چقدر این ژست آشناست. چقدر همه مبتلاهاش رفتارهای مشترک دارن. رو به امبروژا کرد و به انگلیسی و البته غلط، غلوط و با تلفظ بد گفت:" از آشنایی با شما خوشحالم دختر آمریکایی!!..." خودش که فهمیده بود خیلی بی راه حرف زده به فرانسه گفت:" البته من انگلیسی بلدم اما نه خیلی حرفه ای! ما فرانسه خوب صحبت می کنیم...من سعی کردم فرانسه رو بهتر از زبون مادری خودم یادبگیرم. اینه که شما می بینین حتی نمیشه تشخیص داد که من کجایی هستم (امیدوارم منظورش از روی حرف زدنش بوده باشه!) من به بچه هام هم زبان فرانسه رو خیلی خوب یاد دادم. ما توی خونه مون هم فرانسه صحبت می کردیم. (رو به من گفت)...و شما احتمالا انگلیسی صحبت می کنین نه؟"

- نه! زبون من فارسیه . زبون فرانسه و انگلیسی هر دو برام زبون خارجیه و فرقی هم نداره.

- آهـــــــان! بله!...فارس!...خانم شِرِن عبادی رو می شناسی؟

- بله!

- نوبل برده، نوبل!...یک زن روشنفکره! فکر می کنم برای هر زنی باعث افتخار باشه که یکروز جای ایشون باشن، نه؟

- نه!...برای هر زنی نه!...من خودم امیدوارم هیچوقت مثل ایشون نشم.

- آهـــــــان! بله!...چرا؟...خانمها باید همه سعی کنن روشنفکر و مدرن باشن (!) ما الان در دوره مدرن زندگی می کنیم، دیگه همه چیز با گذشته فرق کرده...برای این زمان نمیشه از قوانین چندصد سال قبل استفاده کرد. من دخترم رو اینطور تربیت کرده م. نائل الان یک افتخاره برای زنان الجزایر (متوجهین که!) یک زن روشنفکر و موفق.

- اگر اینطوره جای تبریک داره !

- آهـــــــان !بله همینطوره. درسته که ظواهر دین اسلام رو رعایت نمی کنه (فکر کنم منظورش حجاب بود) اما قلبش پاکه، باطنش مومنه، یک زن سالم و مومنه. و همه اینها تعالیم من بود. چون از ابتدا می خواستم یک زن موفق و روشنفکر برای آینده تربیت کنم. زنی که وقتش رو به جای صرف احکام پیش پا افتاده، صرف پیشرفت و موفقیت کنه. و حالا شما نائل رو می بینید که....

یک بند و بی وقفه صحبت کرد! در وصف موفقیت های روزافزون نائل، در وصف اینکه یک زن روشنفکره. یک زن متجدد. یک زن برای دنیای امروز. زنی که فرانسوی ها اون رو به رسمیت می شناسن. زنی که به جای درگیر شدن در ظواهر دین، باطن اون رو فهمیده (از اون حرفا بود!) زنی که اتفاقا بیشتر از خیلی از خانمهای محجبه خدا رو در تک تک کارهاش حاضر می بینه و......و من موندم این آقا کی قراره یادش بیاد برای چه ماموریتی آمده فرانسه؟!!

مهمترین درس استاد

safireiran — Thu, 28 Feb 2008 01:12:28 GMT

قرار شد من توی workshop های دو روزه design که در شهر Nîmes برگزار می شد شرکت کنم. یک شهر نسبتا کوچیک در جنوب فرانسه. استادم آقای Christofol هم سخنرانی داشت. به نظرم می تونست مفید باشه، خصوصا که خیلی از اساتید طراحی محصول و مدیریت طراحی و مباحث مربوطه هم حضور داشتن و مجموعه ای بود از سخنرانی و کارگاه. حتما برای تزم هم از خیلی هاشون می تونستم کمک بگیرم. به نظرم تجربه خوبی بود.

عصر بود. سری دوم سخنرانی ها شروع شده بود.جلوی صندلی هر سخنران اسمش رو روی یک کاغذ نوشته بودن اما عملا هیچ فایده ای نداشت. سخنرانها صد دفعه جاهاشون رو باهم عوض کردن! مثل بازی لیوانها که یک نفر جابه جاشون می کرد و باید حدس می زدیم دست آخر زیر کدوم لیوان چیزی قایم شده بود!... سه چهار نفر اون بالا رو سن بودن، کی می تونست بفهمه اسم کی چی بود؟ بعد از دو سه نفر که اسمشون هم یادم نیست، لوسین مَینو (Lucien Magnon) یکی از اساتید پیش کسوت و نسبتا مسن که رسما حکم استاد همه اساتید رو داشت صحبت کرد. مطالبی ارائه کرد اما خیلی کوتاه. شاید بیشتر برای شانش دعوت شده بود. برای اینکه باعث تشویق و دلگرمی اساتید جوون تر باشه. خیلی رفتار آروم و معقولی داشت. مودب و موقر و... البته با سواد.

بعد از استاد مَینو نوبت آقای Christofol بود. کارش رو ارائه کرد. طبق معمول خیلی محکم و قطعی درباره یافته هاش صحبت می کرد با کلی انرژی و ذوق. استاد مَینو که وسط سخنران ها نشسته بود به دور خیره شده بود و با یک ته لبخند حرفهای آقای Christofol رو دنبال می کرد. بعد از تموم شدن سخنرانی هِروه کریستوفل، جماعت کلی دست زدن. پرسش و پاسخ ها هم تموم شد و همه با هم رفتیم رستوران برای شام.

دور میز شام کنار یکی از اساتید خانم نشسته بودم و دست بر قضا استاد مَینو روبروی من بود. از من ملیتم رو پرسیدن و نظرم رو درباره کشور فرانسه. خانم کناری خیلی از ایران تعریف کرد. از مردمش، از فرهنگش، همه اینها رو از یکی از اساتید نقل میکرد که خودش همین سالهای اخیربه ایران اومده بوده . آخرش هم، قبل از اینکه نوبت به افاضات من برسه، گفت که خیلی دلش می خواد خودش شخصا ایران رو ببینه و با ایرانیها آشنا بشه. بهش قول دادم که از ایران براش دعوت نامه بفرستم و خودم هم بشم میزبانش و اینجور حرفها داشت گل میکرد که دیدم کم کم اطرافیان هم دارن نسبت به ایران و ایرانی ها و ایران گردی ابراز تمایل می کنن! همه از فواید سفر می گفتن و درسها ییکه آدم از سفر می گیره و لزوم مسافرت و...خانم کناری همونطور که به استاد مَینو نگاه می کرد از آخرین یافته هاش در طول سفرهای اخیرش می گفت و در واقع همه داشتن در مورد خاطراتشون حرف میزدن. به هر کسی نگاه می کردم می دیدم دهنش داره باز و بسته میشه و حرف میزنه! عجیب بود همه می خواستن خودشون حرف بزنن، مهم نبود شنونده ای هست یا نه!...همه بجز استاد مَینو!

خانم کناری رو به استاد گفت:" لوسیَن! واقعا سفر یک درسه!" استاد آروم و متین گفت:" بله...همه زندگی درسه...حیف که بعضی از درس ها رو آدم دیر یاد می گیره..." به نظرم اومد استاد اصلا تو حال و هوای دیگه ایه. نمی دونم حس فضولی بود یا واقعا علاقه به استفاده از دانسته های استاد که ترجیح دادم سر حرف رو با استاد باز کنم، به استاد گفتم:" من با حرف شما کاملا موافقم. تازه فکر می کنم از اون بدتر وقتیه که آدم ببینه سوالات امتحان از یکسری از درس هاییه که فکرش رو هم نمی کرده توی امتحان بیاد و ازشون رد شده و نخونده..." خانم کناری یهو بلند بلند خندید و گفت:" اوه اوه اوه! چقدر پیچیده ش کردین! باید خوشبین بود! اینقدر فلسفه نبافین!" استاد با همون آرامش قبل گفت:" این یک فرضیه بود. فلسفه بافی نبود. اگر به اندازه یک فرضیه هم برامون مهم باشه باید بیشتر ازین روش فکر کرد... (روشو کرد به من)...اونیکه شما گفتین...اون یک فاجعه ست..." خانم کناری :" بسه لوسیَن! لازم نیست برای اتفاق نیفتاده غصه بخوری!"...استاد:" وقتی اتفاق بیفته که دیگه خیلی دیره..." به استاد لبخند زدم. حس می کردم از چیزی حرف میزنه که می فهمم. استاد پرسید:" سخنرانی هروه رو گوش کردی؟"

گفتم:" بله!"

- بیست سال قبل توی یک کنفرانس، یک سخنرانی داشتم... اون روز بعد از تموم شدن حرفهای من حضار همینقدر با شور و حرارت برای من هم دست زدن و تشویقم کردن...

- خیلی خوبه...

- اما اونروز من دقیقا برعکس حرفهایی که امروز هروه زد رو ثابت کرده بودم...

- ...

- بیست سال با تئوری هام کنفرانس دادم و برام دست زدن....و امروز هروه خلاف اون حرفها رو ثابت می کنه و براش همونقدر دست می زنن...

- ...

- "حضار" کارشون دست زدنه...این تویی که باید بدونی زندگیت رو داری وقف اثبات چی می کنی...

- ...

- می فهمی دخترم؟...این مهمترین درس زندگی من بود...

- ...

به حرف استاد خیلی فکر کردم. استاد آدم فهیمی بود که این موضوع ذهنش رو درگیر کرد. کاش توی دنیایی زندگی می کردم که اساتیدش، حکیم بودن. کاش استادی داشتم که علم رو با حکمت یاد می داد.

مهمانان خوابگاه (قسمت دوم)

safireiran — Mon, 18 Feb 2008 00:39:28 GMT

هیچ کدوم از اون حرفها رو نشنیده بودن. اخمهای رشید تو هم بود. ریاض با چشم های گرد و یه کم بهت زده حرف ها رو دنبال می کرد و عمر ساکت و آروم فقط نگاه میکرد. حق هم داشتن. آدمای بی دینی نبودن. به اون چیزی که فکر می کردن درسته معتقد بودن. به نظر من، ارزشش خیلی بیشتر از اونهاییه که می دونن چیزی درسته و بهش عمل نمی کنن. من این جدل ها رو ناشی از جهل میدونم، نه عداوت.

رشید و ریاض شروع کردن به عربی بین خودشون صحبت کردن. هیچی ازش سر در نیاوردم. فقط "رسول الله" هاش رو می فهمیدم و "صحابه" رو. غذام سردِ سرد شده بود دیگه خوردن نداشت. یه 45 ثانیه ای با هم حرف زدن و انگار در ادامه حرفای خودشون باشه، یهو ریاض پرسید:" شما گفتین که پس اسم حکومت عدل عمر ابن خطاب رو نشنیدین نه؟" گفتم :" نه. یعنی حکومت عادلانه معروفی که من شنیده م منسوب به عمر ابن خطاب نیست"

رشید:" پس منسوب به کیه؟"

گفتم:" حضرت علی (ع)". پرسیدم:"عمر ابن خطاب چطور از دنیا رفت؟" ریاض جواب داد:"موقع نماز صبح با شمشیر به سرش ضربه زده ند و فرقش رو می شکافن...این رو که حتما خبر داشتین نه؟". واویلا!!! عجب اوضاعیه! غیر ازین مورد چند تا داستان معروف تاریخ رو هم پرسیدم که کاشف به عمل اومد مورخین اهل سنت خوب از خجالت خودشون در اومدن و تا تونستن به خلفا و هرچی صحابه مخالف ائمه، کرامات و رشادتهای بزرگ و کوچیک بسته بودن، مثل ماجرای آب آوردن حضرت ابوالفضل و قطع شدن دستشون و ... نمی شد که هرچی می گفتن، بگم نخیر این منسوب به فلانی نیست و مربوط به شخص دیگه ایه. بی خیال این بخش شدم. ریاض که متوجه شده بود من یکسری از حرفهام رو می خورم و نمی گم، شاید برای اینکه من به حرف بیام رو به رشید گفت:" ایشون چند ماهی هست که اینجان. من میدونم که دروغ نمی گن. اما پذیرش این حرفها هم کار ساده ای نیست" و بعد رو به من گفت:" می بینین؟...به ما اینطوری گفته ن...به شما اونطوری گفتن...و همه اونایی که تاریخ رو نوشته ن آدم بودن و امکان خطا داشتن. معلوم نیست کدوم راست می گن" گفتم:" اما واقعیتی که اتفاق افتاده یکی بیشتر نیست. اگر براتون اهمیت داره برین دنبالش تا پیداش کنین". رشید گفت:" شما هم برین" گفتم :" بله که میرم. جمله م اشتباه بود. منظورم همه مون بود نه فقط شما" ریاض گفت:" با کدوم ملاک تاریخ رو باید سنجید؟ نمیشه!" اول به نظرم اومد که خب واقعا روی حوادث تاریخی چطور باید یک نسخه تحریف نشده پیدا کرد؟!...داشتم فکر میکردم که خدا یک حرفی گذاشت تو دهنم که عقل خودمم بهش نرسیده بود!...گفتم:" شما به تاریخ کاری نداشته باشید...شما سعی کنید خود این افراد رو بشناسید. بعد ببینید چیزهاییکه بهشون نسبت میدن معقوله یا نه". ریاض گفت:" اگر درباره اونها دروغ نوشته بودن چی؟"...اینم مورد دیگه ای بود که خدا گذاشت تو دهنم، گفتم:"از طریق کتبی که خودشون نوشتن شروع کنیم. ائمه کتبی دارن که هر کدوم واقعا بی نظیره. بخونیم ببینیم نویسنده چطور آدمی می تونسته باشه...راستی از خلفا کتابی هست؟.." ریاض و رشید به هم نگاه کردن. چیزی نگفتن. عمر که تا اون موقع فقط گوش میداد خیلی مودب پرسید:" من یک سوالی داشتم ...چون خیلی دیده م که شیعه ها از اماما نشون چیزی طلب می کنن یا درخواست شفاعت میکنن در حالیکه بخشش فقط مخصوص خداست و خدا خودش گفته از من بخواین تا جوابتون رو بدم اما شیعیان خیلی وقتها از ائمه طلب می کنن. این از نظر اسلام اشکال داره". سعی می کرد مودب صحبت کنه. گفتم:" اینکار به هیچ عنوان به این معنی نیست که این افراد یا مثلا پیامبر جایگاه خدایی دارن! شما این مسئله رو کامل متوجه نشده اید. اینکار به نوعی طلب دعاست...شما تا حالا از دوستتون نخواستید که براتون یا برای اطرافیانتون دعا کنه؟"

- چرا.

- مسئله همینه. چطوره که از دوستتون میشه بخواین براتون دعا کنه اما از رسول خدا نمی شه؟ به نظر شما کدوم به خدا نزدیک ترن و اگر قرار باشه خداوند حرف یکی رو قبول کنه اون کدوم فرد خواهد بود؟ ...ضمن اینکه مسئله درخواست شفاعت هم اتفاقا کاملا اسلامیه. در قرآن آمده که تنها بعد از اذن خدا، شفاعت کنندگان شفاعت می کنن. این یعنی واقعا اون دنیا شفاعت کردن و شفاعت شدن موضوعیت داره.

رشید به ساعتش نگاه کرد. دوباره به عربی یک چیزهایی گفت و بعد رو به من گفت:" ما خیلی کار داریم. یک روز دیگه حتما برای بحث میایم اینجا"

- مسئله ای نیست. هر وقت خواستین بیاین. فقط بهتره موقع ناهار یا شام نباشه.

- بابت شامتون ببخشید!

مهمون های خوابگاه رفتن...البته بعدا فهمیدم رفته بودن همه باهم توی سالن اجتماعات خوابگاه و صحبت کرده بودن. اینبار به خیر گذشت اما خیلی چیزها بود که اگر ازم می پرسیدن نمی دونستم چجوری باید جواب بدم. اینجور وقتها آدم تنش میلرزه. تصمیم دارم برای دفعه بعد، درست و حسابی برم سراغ جمع کردن اطلاعات. اما چه خوب شد جریان امروز پیش اومد والا هیچ وقت به فکر اینکار نمی افتادم.

مهمانان خوابگاه (قسمت اول)

safireiran — Tue, 05 Feb 2008 22:35:28 GMT

داشتم بساطم رو جمع می کردم برم تو آشپزخونه شام بخورم. یک بسته غَویولی (Ravioli) و یک قابلمه خیلی کوچولو برای جوش آوردن آب. در اتاقم باز بود. دونفر از جلوی در رد شدن. دوتا آقا با سر و وضعی یه کم عجیب. قطعا مال خوابگاه ما نبودن. صداشون میومد. جلوی در اتاق ریاض (همون الجزایریه) واستادن و بلند بلند به عربی یک چیزهایی گفتن و سلام و علیک و یکی همه رو به هم معرفی کرد. ظاهرا یکیشون اسمش عمر بود و اون یکی رشید. بقیه شو نشنیدم. رفتم تو آشپزخونه.

غذا مو گذاشته بودم جلوم و همونطور که با مَغی (Marie) حرف میزدم شامم رومیخوردم که سر و کله آقایون تازه وارد پیدا شد. ابوبکر (یه مراکشی تازه وارد) و یک نفر دیگه به اسم یزید (که نفهمیدم کجایی بود!) هم توی آشپزخونه بودن و با ورود مردان غریبه آمدن جلو سلام علیک کردن. با لهجه غلیظ و حروف حلقیِ عربی داد میزدن و صحبت میکردن. این به اون میگفت عمر!...اون به این میگفت یزید!...عمر!... یزید!...ابوبکر!...یزید!...عمر!... و من که از حرف هاشون هیچی نمی فهمیدم احساس میکردم دارن نقشه می کشن برن امام حسین (ع) رو بکشن!!!

اون آقایی که اسمش رشید بود اومد جلو و اونطرف میز کنار مغی واستاد:" سلام علیکم!"

- سلام علیکم.

- شما همون خانم شیعه ایرانی هستین که تو این خوابگاهه ؟

- (همون؟؟ کدوم؟؟)...بله من ایرانی هستم و شیعه هم هستم!

- من رشید هستم. الجزایریم. اینهم عمر دوست منه و اهل سودانه...

شروع کرد به معرفی خودش و دوستش که البته برام اهمیتی نداشت خصوصا که در حال خوردن شام هم بودم. ریاض اومد جلو و توضیح داد که اینها شنیده ن یک شیعه ایرانی توی این خوابگاهه و ما ها جلسات بحث داریم و ازین حرفها و اینه که امشب اومده ن اینجا! رشید بدون هیچ مقدمه ای پرسید:" شما صوفی هستید؟". گفتم:" نخیر". گفت:" اما توی ایران صوفی هم هست" گفتم :"بله. هست.مسیحی هم هست. زرتشتی هم هست. یهودی هم هست..." گفت:" نظر شیعه ها در باره صوفی ها چیه؟"

- شما از عقاید فعلی صوفی ها خبر دارین؟

- بله.

- از نظر ما این یک فرقه منحرف شده از مسیر درسته.

گفت:" عجب!" و البته من نفهمیدم منظورش از این عجبی که گفت چی بود. ادامه داد:"...البته من از شیعیان هم چیزهایی شنیده م، اما وقتی از دوستم شنیدم اینجا یک شیعه هست فکر کردم بهتره خودم بیام و مستقیما از خودتون بشنوم." سرم رو به نشونه تکون دادن سر(!) تکون دادم.( و هرچی فکر می کنم می بینم هیچ معنی ای ازش استنباط نمی شد! شما اگر جای من بودید گشنه و تشنه و یک ظرف غذای گرم که هر لحظه داشت سرد تر هم میشد جلوتون بود چکار می کردید؟) در اون زمان خاص علاقه ای به بحث کردن نداشتم، اما به نظرم هم نرسید که این آقا کاملا بی طرف و فقط برای سوال کردن آمده باشه. یک سوال کردن ساده که دیگه خدم و حشم آوردن نمی خواد! در ثانی! نمی شد صبر کرد تا غذای من تموم شه؟... چیزی نگفتم و منتظر شدم ببینم اوضاع چی میشه. پرسید:" ایران چطوره؟"....گفتم:" خوب!...خیلی خوب!" گفت:" تو ایران سنی هم هست؟ یعنی راحت می تونن زندگی کنن؟"..گفتم:" بله.هست. چرا نباید بتونن راحت زندگی کنن؟...البته اکثر ایرانیها مسلمون شیعه هستن، اما نه اونها با اهل تسنن مشکل دارن و نه اهل تسنن با اونها." گفت:"ایران استثناست. مسلمونها اکثرا اهل تسنن هستن. من تا امروز دو، سه تا شیعه دیده م. اسم همه شون هم علی بوده. (لابد مثل من !!) البته تعداد شیعیان کمه"

- متوجه منظورتون نمی شم.

- یعنی اکثرمسلمونها سنی هستن. اصلا منظور بدی ندارم. فقط می خوام بگم یک اقلیتی عقاید شیعیان رو قبول دارن.

- خب این نشون دهنده چیه؟...به نظر شما در عالم خلقت اکثریت مردم فهیم و عاقلن؟

- خب، بلاخره اینکه یک عقیده ای طرفدار بیشتری داره بی معنی نیست. حتما این همه مسلمون هم دلیلی دارن برای خودشون.

- بله حتما این مسئله بی معنی نیست. در مورد "دلیل داشتن" هم، هر کس هر دلیلی داشته باشه میتونه مطرح کنه شاید به درد بقیه هم بخوره. البته به شرطی که دلایل بقیه رو هم گوش بده.

- من برای کنجکاوی خودم می پرسم، شیعه ها روی پسر هاشون اسم صحابه خاص رو هم میذارن؟...عمر؟...ابوبکر؟...

- من تا حالا نشنیده م.

- آآآه! خیلی بده!

- چه اشکالی داره؟

- اسم عمر رو نمی ذارین اما اسم حسین و علی رو استفاده می کنین!

- اینیکی چه اشکالی داره؟

- اشکال اینه که اگر علی )ع) از صحابه بود، عمرابن خطاب هم بود. باید به همه صحابه احترام گذاشت. اونها همه شون محترم هستند. مگه نشنیدین حدیث اصحابنا کالنجوم رو؟ (معتقدن پیامبر فرموده ند که اصحاب ما مثل ستارگان هستند که اگر اونها رو دنبال کنید راه رو گم نمی کنید)

- چرا. شنیده م. البته درباره صحتش چیزی نمی دونم اما شک دارم. اصحاب که یک نفر نبودند. چطور گفته شده از اصحاب پیروی کنید در حالیکه در بینشون افرادی هم بودند که با هم اختلاف داشتن، توی این اختلاف هم بلاخره یک طرف حق بوده یک طرف ناحق. پس در بین اونها هم افرادی بودند که راه رو گم کردند . باید راه کدوم رو دنبال کرد تا گمراه نشد؟

ریاض که اونطرف تر نشسته بود و با جدیت بحث رو دنبال می کرد گفت:" شما می خواین بگین که عمرابن خطاب بین این دسته از صحابه بود؟" گفتم:" من نمی خوام چیزی بگم! شما آمده ید و سر بحث رو باز کردید. اول از همه هم نکات اختلافی رو مطرح کرده ید. این یعنی شما می خواین چیزی رو بگین. والا در مذهب من اینقدر به وحدت مسلمونها اهمیت داده شده که در وهله اول من با دیدن شمای مسلمون به این موارد فکر نمی کنم." گفت:" نه! بله! من فکر می کنم در اصل رشید می خواسته امروز صریح تر درباره عقاید شیعه بشنوه." گفتم:" خب پس شما هم اول صریح جواب اونیکه پرسیدم رو بدین!... من باید راه کدوم یک از صحابه رو برم تا گمراه نباشم؟" رشید گفت:" حدیثی صریح تر از این نداریم." گفتم:" چرا داریم." ریاض گفت:"بله داریم. تاکید پیامبر بر برتری خلفا خودش مشخص کننده راهه. نه؟ چون خلفا افراد خیلی ویژه و نزدیک به پیامبر بودند حتما شما شنیدین احادیثی که از پیامبر در برتری ابوبکر یا وصف عمر روایت شده...". گفتم:" در مورد برتری ابوبکرنه اینطور نیست. غالب مواردی که در وصف ابوبکر نقل شده از عایشه دختر ابوبکر هست و یا از عبدالله ابن عمر که موضع هر دو نسبت به امام علی (ع) روشنه. کمااینکه نقل کرده برترین مردم بعد از خدا ابوبکر صدیق بوده و بعد عمر ابن خطاب و بعد عثمان و بعد از این سه هم هیچ برتری برای کسی وجود نداره. در مورد عمر ابن خطاب هم به همچنین. باید دید احادیث از کجا اومده" رشید پرید وسط حرفم:" سبحان الله خواهر! چیزی به بزرگان نسبت ندید که اون دنیا شرمنده شین!" گفتم:" من چیزی به کسی نسبت ندادم. اینهایی که گفتم از صحیح بخاری بود که حتما می شناسینش! (این کتاب بعد از قرآن جزو مستند ترین رفرنس های اهل تسننه) اینکه من گفتم چرا احادیث صریح تر هم داریم، منظورم احادیث قابل استناد صریح تر بود نه هر حدیثی ." رشید گفت: " شما حدیث معتبر صریح سراغ دارید؟!" گفتم:" پیامبر فرموده ند هر کس دوست دارد مثل من زندگی کند و مثل من بمیرد و داخل بهشتی که خداوند به من وعده داده بشود، علی و ذریه او را پس از او ولی خود بداند چراکه آنها هرگز شما را از درب هدایت خارج نمی کنند و هیچگاه شما را به ضلالت وارد نخواهند ساخت. اینهم یکی از اون احادیث." رشید به سرعت گفت:" البته به قول شما باید دید این حدیث رو چه کسی نقل کرده و کجا نقل شده..." گفتم:" این حدیث به نقل از منابع اهل سنت بود و توی خیلی از منابع اهل تسنن هم اومده. من از منابع اهل تسنن یک مورد رو گفتم موارد دیگه ای هم هست. جدا از اینها مطمئنن ما هم منابع ویژه خودمون رو داریم. اما من از اونها نقل نمی کنم." ریاض پرسید:" ما از کجا بدونیم این مواردی که شما میگین واقعا توی این کتاب ها وجود داره؟" گفتم:" اونیکه براش پیدا کردن حق اهمیت داشته باشه خودش هم میره این کتاب ها رو پیدا میکنه و این موارد رو چک میکنه. من به درستی اون چیزی که گفتم شک ندارم. شما هم یا شک ندارید که پس بپذیرین یا هم شک دارین که پس خودتون برین بخونین. شما ماجرای غدیر خم رو شنیده ین؟"

- نه!

- تا به حال اسم غدیر خم رو نشنیدین؟

- نه!

- ماجرای حجه الوداع پیامبر و انتخاب امام علی (ع) به عنوان ولی بعد از رسول الله...روزی که اولین کسی که به مناسبت این انتخاب به امام علی تبریک گفت ابوبکر بود... این روایت که هم مورد تایید علمای اهل تسننه و هم اهل تشیع، این رو هم نشنیدین؟...(هیچکدوم چیزی نگفتن...ادامه دادم...) من مجددا تاکید می کنم که علاقه ای برای بیان اختلافات ندارم چون فکر می کنم به اندازه کافی کتاب برای مراجعه هست. اما ظاهرا شما به این منظور اینجا اومدید. اگر به دنیای بی دین فعلی نگاه کنین می بینین که مشترکات مسلمونها اینقدر زیاد هست که حرف برای زدن و مشکل برای مطرح کردن و راه حل برای پیدا کردن و غصه برای خوردن کم نیاد!" ریاض گفت:" اینیکه گفتین...مگه میشه ابوبکرصدیق هم خودش بره تبریک بگه و هم اون فرد رو قبول نداشته باشه؟" گفتم:" این رو شما باید جواب بدین!...چطور ایشون به خودش اجازه میده که بعد از پیامبربشه خلیفه. در حالیکه میدونست پیامبر چه کسی رو تعیین کرده ند و خودش برای گفتن تبریک به اون فرد پا پیش میذاره" رشید گفت:" واقعا ریاست اینقدر ارزش نداره که اینقدر سرش دعوا شده... "(!!) گفتم:" بحث سر ریاست نیست...صحبت ازهدایت کردن یا گمراه کردن امتیه که پیامبر به سختی به اون سطح رسونده بودن. ببینید بعد از پیامبر حکومت به کجا رسید...چه کسایی روی کار اومدن؟...حکومت دست چه کسی بود که به دست یزید و معاویه افتاد...این اون چیزی بود که پیامبر میخواستن؟...این چیزی که شما اسمش رو میذارین ریاست اگر اینقدر بی ارزشه چطور بود که خلفا جانشین های خودشون رو هم تعیین میکنن؟...وچطوره که شما تعجب نمی کنین که خلفا جانشین خودشون رو تعیین می کرده ند تا یک نفر قابل اعتماد دستاوردهاشون رو حفظ کنه، اما به شما گفته شده که پیامبر چنین کاری نکرده ن در حالیکه بعد از پیامبر این کار خیلی ضروری تر بوده. به نظر شما درایت خلفا بیشتر از پیامبر نبوده؟!"... رشید گفت:" سبحان الله!...ما جرات نمی کنیم همچین ادعایی کنیم...ما معاویه روقبول نداریم. این متاسفانه اشتباهی بوده که اتفاق افتاده اما خود خلفا بسیار افراد قابل اعتمادی برای پیامبر بوده ن. پیامبر در مورد عمر ابن خطاب گفته ن که ای عمر! اگر خدا می خواست بعد از من پیامبری انتخاب کنه اون تو می بودی (!)...حتما در مورد عدل عمر ابن خطاب شنیده ین..." ریاض انگار یهو مطلب مهمی برای گفتن یادش اومده باشه با خوشحالی گفت:" می گن عمرابن خطاب داشته توی یک کوچه راه میرفته و الاغی از اون کوچه رد میشه و پاش میفته توی یک چاله و می لنگه. عمر زار زار گریه می کنه و میگه خدا در اون دنیا از من سوال میکنه که چرا در زمان تو، حیوونی پاش توی یک چاله افتاد و چرا اون راه چاله داشت..." گفتم:" خدا از عمر ابن خطاب می پرسه که چرا زمان تو پای یک حیوون توی چاله افتاد، اما نمی پرسه چرا به دستور تو خونه دختر پیامبر رو آتش زدن و چرا دختر پیامبر رو کتک زدی؟...این چجور عدالتیه؟"...رشید به وضوح عصبانی بود گفت:" سبحان الله! شما چیز هایی به بزرگان نسبت میدین که معلوم نیست از کجا میارین." گفتم:" چرا معلوم نیست؟...تا حالا که هر چی گفتم از منابع شما بود....این ماجرای بیعت گرفتن به زور از امام علی (ع) و آتش زدن خونه دختر پیامبر رو هم، هم شیعه نقل کرده هم سنی. اگرچه خیلی از علمای اهل سنت بعد ها سعی کردن ذکر این ماجرا رو از کتبشون حذف کنن اما هنوز هم میتونین اون رو توی بعضی از کتب پیدا کنین."

ادامه دارد...

روزی که به مفید بودن "در" شک کردم!

safireiran — Sun, 16 Dec 2007 03:09:28 GMT

مغی(Marie) یک دختر فرانسوی هندی الاصله. مهربون. با مزه. ساده. صادق ومحجوب (که داشتن اینیکی صفت اینجا جدا یک پدیده محسوب میشه! ). با هم دوستیم. چند وقتی بود که حس کرده بودم دلش میخواد یه چیزی رو بگه. امروز عصر در اتاقم رو زد.

- کیه؟

- مَغییییییییییییییییییییییییییِه!

در رو باز کرد. با یک لبخند مهربون گفت:" ببخشید! میدونم همیشه با اَمغُزی با هم شام می خورین (می دونستین کلمه اَمبروژا، توی زبون فرانسه هم وجود داره و اَمغُزی تلفظ میشه؟!) اما خواستم ببینم دوست داری یک شب هم با من شام بخوری؟" گفتم:" معلومه که دوست دارم! خیلی هم دوست دارم! اما چند دقیقه کار دارم...به محض اینکه نمازم رو بخونم میام تو آشپزخونه. خوبه؟" گفت:" خیلی خوبه. پس من منتظرتم". واستادم سر نماز... دوباره صدای در اتاق اومد...(به من چه! منکه سر نمازم!!)...بازصدای در اومد...(رسیده بودم به رکوع...این چه طرز در زدنه؟...وقتی جواب نمیدم لابد یا نیستم یا نمی تونم جواب بدم دیگه!)...همچین که رفتم به سجده طرف در رو باز کرد!...سبحان ربی الا....این دیگه چه رویی داره!!...خدا یا این کیه که جرات کرده در اتاقم رو باز کنه؟...نکنه مَغیه؟...نه بابا! رابطه ما اینقدر نزدیک نیست...پس کی میتونه باشه جز...؟...سر از سجده بر داشتم...یوهو! درست حدس زده بودم!.....(خاک بر سرم با این نماز خوندنم!...)...

امبروژا واستاد تا نمازم تموم شد. همچین که نگاهش کردم دستهاش رو شبیه دست زدن به هم زد و گفت:" هی! میدونی من خیلی از نماز خوندن تو خوشم میاد؟" گفتم :" جدی؟"

- آره! جدی!...ببین! اومدم یه چیزی بهت بگم!...گفته ن به همه بگیم...

- چی رو؟

- بابای نائل داره میاد فرانسه....ظاهرا خانواده ش یه چیزهایی فهمیده ن...داره میاد ببینه جریان چیه...تا باباش بیاد و بره نباید درباره اون پسره دوستش، کسی حرف بزنه!...اونم قرار شده تا چند هفته نیاد این ورها....چه اوضاع احمقانه ایه!

- باباش کی میاد؟

- چه می دونم!...لابد دو، سه هفته دیگه...نمی خوای شام بخوری؟

- چرا. اما امروز با مغی شام میخوریم.

صدای در زدن اومد. چقدر امروز این در رو زدن! مغی بود! میخواست ببینه کجام من! بهش گفتم اگه اشکالی نداشته باشه سه تایی باهم شام بخوریم...مِن مِن کرد. امبروژا از اتاق رفت بیرون.

مغی: "آخه میخواستم یه چیزی رو بهت بگم."

- چی رو؟

- راستش دینِش (Dinesh یک پسر هندی ساکن خوابگاهه که خیلی هم با مغی دوسته) به من پیشنهاد کرده با هم ازدواج کنیم.

- ا؟ جدی می گی؟...خب نظر تو چیه؟

- منهم خیلی دوستش دارم... نمی دونم چرا دوست داشتم به تو این موضوع رو بگم. فکر کنم دوست دارم نظر تو رو بدونم.

- تبریک میگم. خیلی خبر خوبی بود. تو چقدر دینِش رو می شناسی؟...

- من...

صدای در زدن اومد! امروز تقریبا هر ده دقیقه یکبار، یکنفر کوبیده به این در! امبروژا اومد تو، و بعد از من پرسید :" میشه به منم بگی موضوع چیه؟". گفتم:" از صاحب موضوع بپرس!چون اگر راضی نباشه من حق گفتنش رو ندارم". مغی براش جریان رو گفت. به نظر امبر موضوع خیلی جذاب بود و ما سه نفره به تصمیم گیری برای زندگی مغی پرداختیم!!

من : نگفتی؟...دینش رو چقدر می شناسی؟

مغی: پسر خیلی مهربونیه.... فکر میکنم به اندازه کافی من رو دوست داره.

من: این خیلی خوبه. اما همه چیز همین دوتایی که تو گفتی نیست... چقدر با طرز فکرش آشنایی؟...

مغی: ...(کلی مِن مِن کرد)...خیلی آدم جدی ایه...به نظرم برای زندگی خوبه.

امبر: به نظر منهم اینایی که تو گفتی برای ازدواج کردن با کسی کافی نیست. راستی بعد از ازدواج میری هند یا فرانسه میمونی؟

مغی: نمی دونم. فکر کنم فرانسه بمونم....یا هم برم هند (!!)

من:چه عالی پس همه چیز با جزئیاتش معلومه! (امبر و مغی خندیدن.)

امبر: مجسم کن مغی با یک دسته گل داره میره جلوی کلیسا...و دینش هم اون جلوتر منتظرشه...چه با شکوه!

مغی: نه!...دینش نمیاد کلیسا. در واقع اون هندوئه....

من: تو هم هندو هستی؟

مغی: نه! من کاتولیکم.

امبر: شوخی می کنی؟...بعد تو چرا فکر کردی که میتونی با یک هندو ازدواج کنی؟!

مغی: چه اشکالی داره؟

امبر: اشکالش اینه که تو خدا رو می پرستی، دینش گاو رو (!!). به نظر تو فرقی بین این دوتا عقیده نیست؟!

مغی:نمی دونم.تا حالا بهش فکر نکرده م. خب من با دین خودم زندگی می کنم اون با دین خودش.

امبر: بچه تون چی؟...مهم نیست از باباش چی یاد بگیره؟

من: (که توی دلم از حرفهای امبر کلی خندیده بودم!) به نظر منم این قضیه خیلی مهمه. پشت دین یک فرهنگ وجود داره. یک هدف وجود داره، یک مسیر وجود داره...وقتی اینها در شما یکی نیست به نظر منهم با مشکل مواجه می شین.

مغی: اما اون من رو دوست داره. منم اون رو دوست دارم. من فکر می کنم این از همه چیز مهمتره...

صدای در زدن اومد! (کاش این اتاق در نداشت!) با باز شدن در، جیغ اونی که پشت در بود بلند شد:" مغییییییی! اینجایی؟... غذات ذغال شد!" مغی نفهمید چجوری از اتاق دوید بیرون. امبر به من گفت:" چرا بهش نمی گی که دینش به دردش نمی خوره؟"

- آخه دوتا آدم وقتی با هم مشکل پیدا می کنن که هر کدوم به چیزی معتقد باشن و عقایدشون در تقابل با هم قرار بگیره. این دو تا اعتقاد ویژه ای ندارن که بخواد سرش اختلاف پیدا کنن. نه دینش برای گاو جایگاه خاصی تو زندگیش قائله، نه مغی برای عقایدش. نه دینش به خاطر گاو از مغی میگذره، نه مغی به خاطر دین اش از دینش(!!). البته همینقدر که مغی بقیه عمرش رو با کسی میگذرونه که خدا رو نمی شناسه یکجور پس رفته، اما به نظرم درکش برای مغی سخته.

تا وقتی مغی محتویات ماهیتابه ش رو خالی کنه و ماهیتابه ش رو بشوره و برگرده بیاد درِ دربه درِ اتاق من رو بزنه، با امبروژا کلی مسخره بازی در آوردیم و در باره گاو ها صحبت کردیم و درباره گوشت گاو و شیر کاکائو و لبنیات و فراورده های گاوی....و اینکه چی میشه که انسان هایی پیدا میشن که گاو و فیل و جک و جونور رو به عنوان موجودات مقدس می پرستن. چه اتحادی بین ما دوتا ایجاد شد! چقدر فرق میکنه آدم با کسی طرف باشه که یکتا پرسته. چقدر اشتراک ایدئولوژی، اشتراک میاره. خیلی بیشتر از اشتراک ملیت و زبان. تا حالا خیلی به این مسئله فکر کردم. اینکه در معرفی انسان ملیت تعیین کننده تره یا عقاید؟

بحران هویت

safireiran — Mon, 19 Nov 2007 20:00:28 GMT

امروز من و اَمبروژا طی یک اقدام پر سابقه رفتیم مرکز شهر قدم زنی، و کجا بهتر از فروشگاهی که میشه ساعتها توش موسیقی گوش کرد و کارتون و فیلم دید وکتاب خوند و یک سانتیم هم نپرداخت! فُنَک (Fnac) یک فروشگاهه که غیر از لوازم صوتی تصویری و تجهیزات جانبی، کتاب فروشی و سی دی فروشی هم هست و همه این محصولات رو هم غالبا به قیمت خون بابای هیئت موسس می فروشه. تنها ویژگی فُنَک که باعث میشه برای من دوست داشتنی باشه اینه که میتونی هر سی دی رو که انتخاب میکنی با وارد کردن بارکدش، گوش بدی (البته چند ثانیه از اول هر تراک رو) و کتاب ها رو هم برداری و هر چقدر میخوای بخونی (و شماره صفحه شو یادداشت کنی و فردا بیای از ادامه ش بخونی!) و تازه برای نشون دادن کیفیت ال سی دی های فروشی، فیلم و کارتون هم پخش میکنه که میشه دید.

با هم رفتیم توی فروشگاه. امروز قصد داشتیم چند تا سی دی خوب گوش بدیم. وسط سی دی ها قدم میزدیم و به هم نشونشون میدادیم. کنار ما دوتا پسر هدفون به گوش داشتن یک سی دی انگلیسی گوش میکردن. صدا رو تا حد غیر نرمالی بالا برده بودن و با آهنگ حرکات خارق العاده ای(!) انجام میدادن. داشتم به این فکر میکردم که اینا چی ازین شعر میفهمن و اصلا چقدر به آهنگ گوش میدن که امبروژا گفت:" به نظر تو اینا چی ازین شعر میفهمن؟"

- دِهه! من همین الان داشتم به این موضوع فکر میکردم!...به نظر من هیچی!...فقط بر حسب تجربه میگم، اغلب افرادی که این شکلی به یه موسیقی خارجی گوش میدن نه تنها چیزی از اون موسیقی نمی فهمن که هیچ تسلطی هم به اون زبان ندارن.

- دقیقا! ... از نظر من خیلی مسخره ست. مثلا این پسره (اشاره کرد به یکی از اون دوتا پسر) داره فحش گوش میده و اینقدر هم خوشحاله!!... هر چند ثانیه خواننده یک فحش حسابی میده اما ببین پسره با چه ذوقی داره سرشو تکون میده...حالا اگر یکی از همین کلمات رو یکنفر به فرانسه بهش بگه حتم دارم که دعوا میشه...خیلی مسخره ست...

یه خورده حرف زدیم و از خاطراتمون تو این زمینه واسه همدیگه تعریف کردیم و دور قفسه ها چرخیدیم تا رسیدیم به بخش موسیقی بین الملل. چشمم دنبال اسم کشورهای آشنا ازین طبقه به اون طبقه می دوید. امبروژا سرش توی یک قفسه دیگه بود و بلند بلند حرف میزد:" الان یک موسیقی قشنگ برات میذارم... دوست داری چه جوری باشه؟..." اسم خیلی از کشورها بود اما من دنبال اسم ایران می گشتم. آثار جورو واجور ملل مختلف کنار هم چیده شده بود. به سرم زد جهت آشنایی، یک موسیقی سنتی قشنگ برای امبروژا بذارم که گوش بده. از اوناییکه اُورتور خیلی قشنگی داره و آدم کیف میکنه گوش بده، یا حداقل یکی از پیانوهای جواد معروفی رو. اما هنوز نمی دونستم توی بخش مربوط به ایران چه سی دی هایی وجود داره. امبروژا بارکد یک سی دی رو برد زیر دستگاه و هد فون رو داد دستم:" ازین خوشت میاد؟"... یک موسیقی بدون کلام بود...بد نبود....گفتم :" بد نیست" و دوباره حواسم رفت دنبال پیدا کردن یک سی دی از ایران. امبروژا گفت:" ...الان یکی دیگه پیدا میکنم..." بلاخره اسم ایران رو پیدا کردم...اصلا قفسه نداشت! واسه همین پیدا کردنش سخت بود. آخه یک دونه سی دی که دیگه قفسه نمی خواد!...حالا اون یک دونه چی بود؟ ازین کارهای بند تنبانی ! از اینا که یا باید لات باشی تا گوش بدی و اذیت نشی، و یا ناشنوا. چقدر ناراحت شدم. دلم میخواست اینقدر امکانات داشتم که یکسری آثار حسابی رو وارد فرانسه می کردم. اگر از بخش دستگاه های آوازی نباشه مطمئنم خیلی ها بهش علاقه مند میشن. اجتماع فعلی موسیقی، اجتماع سر و صدا و بی نظمی و صداهای بعضا اذیت کن و آزار دهنده و شدیدا تکراریه، و همه همچنان وسط این موسیقی ها دنبال یک آهنگ جذاب و زیبا میگردن. درحالیکه تشنگی با غذا رفع نمی شه حالا هرچقدر هم تنوع غذا بالا باشه. همین چند روز پیش وقتی یکی از بچه های الجزایر ازم خواست یک آهنگ ایرانی بهش معرفی کنم کار "آفتاب مهربانی" محمد اصفهانی رو، روی اینترنت براش گذاشتم و اگرچه بهترین کار ایرانی هم نیست، اینقدر مورد توجه همه قرار گرفته بود که دست کم 10 بار پشت سر هم تکرارش کردند! و هر بار به به و چه چه می کردن.

امبروژا اومد جلو:" تو چی پیدا کردی؟"

- هنوز هیچی...تو چی؟...چیزی هست که بخوای بخری؟

- بخرم؟....نه!...اما یکی هست که میخوام یه کمیش رو بشنوم منتها نمی دونم کجاست...میای بریم از متصدیش بپرسیم؟

- آره...بریم...

یکی از متصدی های فروشگاه سر رسید. امبروژا ازش درباره یکی از سی دی های موسیقی پرسید. یک سی دی انگلیسی بود اما با اینکه ترجمه فرانسه عنوانش رو درست نمی دونست، اسم انگلیسیش رو نمی گفت. چند تا جمله از خودش ساخت...طرف (آقای متصدی) یه دستش به کمرش بود و یه دستش زیر چونه ش. سرشو خم کرده بود و چشماش رو ریز کرده بود و درحالیکه خنده ش گرفته بود سعی می کرد از وسط ترجمه های امبر یه چیزهایی دستگیرش بشه...یه چند تا حدس هم زد که خب همه ش غلط بود! امبروژا به من نگاه کرد:" تو هم یه چیزی بگو!"

- چی بگم؟!! من از کجا بدونم تو دنبال چی میگردی؟ حداقل اسم اصلیش رو بگو شاید من یه ترجمه بهتر واسش پیدا کردم...

امبروژا در حالیکه سعی میکرد آقای متصدی نفهمه، ابروهاش رو انداخت بالا که یعنی نه! حرفشم نزن! طرف که لهجه غیر فرانسوی ما رو دید ظاهرا سوال جدیدی براش ایجاد شده بود. پرسید:"ببخشید! شما چه ملیتی دارید؟"...روش به امبروژا بود...یه نگاه به اون میکرد یه نگاه به من. اما وقتی سوالش تموم شده بود روش به امبر بود پس اون باید جواب میداد. امبروژا لبهاش رو به هم فشرد و به من نگاه کرد!...اون آقا هم به من نگاه کرد! یهو من شدم مسئول پاسخگویی به سوال! گفتم :" من ایرانی هستم"...طرف به امبروژا نگاه کرد. امبر گفت:" منم همینطور" (!!!!) چشمام گرد شد ومثل یک مرغ که سریع سرش رو بر میگردونه و ذل میزنه به یکجا، سرم رو چرخوندم و ذل زدم به امبر. متصدی با گردن کج یه چند ثانیه به من نگاه میکرد و یه چند ثانیه به امبر!...دلم براش می سوخت! عقلش به هیچ جا قد نمی داد...حق هم داشت...قیافه نیمه سرخ و بور امبر هیچ ربطی به قیافه شرقی من نداشت. کامپیوتر هم اگه بود هنگ میکرد! لابد فکر میکرد داریم دستش میندازیم! طرف سرش رو به نشونه تایید تکون داد واگرچه به نظر می رسید حرف امبر رو باور نکرده باشه گفت:" آه! پِرس(Pers)!...خیلی خوبه!" و بعد عذرخواهی کرد که اون سی دی ای که امبر گفته بود رو نمی شناسه و ما هم تشکر کردیم و خداحافظی. دست امبروژا رو گرفتم و از فروشگاه کشیدم بیرون :

- ببینم، تو ایرانی هستی؟!!

- ... روم نشد بگم آمریکایی ام. تو که میدونی اینجا کسی از آمریکایی ها خوشش نمیاد...

خیلی از بابت سوالی که پرسیده بودم خجالت کشیدم. تا ساعتها این اتفاق از جلوی چشمهام دور نمی شد. ببین دنیا به کجا رسیده...سالها پیش، چه کسی امروز رو می دید؟...نمی دونم چرا ماجرای کاپیتولاسیون یادم اومد...روزگار برتری حقوقی سگ آمریکایی بر شاه ایران...

یک آمریکایی باید خیلی آگاه باشه که حق رو بفهمه و از ناحق برائت جویی کنه حتی اگر اون ناحق کشورش باشه. والا اینجا پره از آمریکایی و خیلی هاشون در نهایت بلاهت با رفتارهاشون نظر سایرین رو نسبت به خودشون تقویت می کنن...اینکه آمریکاییها مغرور و بی ادب و بی فرهنگن و آدمهای شریف توشون کم پیدا میشه.

خاطره سگی!

safireiran — Sun, 11 Nov 2007 01:03:28 GMT

دیروز برای شرکت در یک کنفرانس باید میرفتم پاریس. بلیط تِ ژِ وِ (TGV) به دست تو ایستگاه بودم و منتظر رسیدن قطار. قطار طبق معمول سر ساعت رسید و وارد قطار شدم. چشم راستم شماره واگن و صندلی روی بلیط رو چک میکرد و چشم چپم شماره نوشته شده بالای صندلی ها رو! از دور یک شال پر از موی آویزون از یکی از صندلی ها توجهم رو جلب کرد! یه کم که جلوتر رفتم دستگیرم شد که این شال مودار همانا دُم یک سگ از خود راضیه که کنار صاحبش(یا دم یک سگ که کنار صاحب از خود راضیش) جاخوش کرده. از اونجاییکه سگ برای فرانسوی ها جایگاه "فرزند" و بلکه عزیزتر رو داره بعضی هاشون بدون هیچ ملاحظه ای همه جا با خودشون می برنش. با خودم گفتم بد بخت اونیکه کنار این سگ قراره بشینه و خیلی زود فهمیدم این "بد بخت" خودم هستم!

یکبار از اول تا آخر سالن هاییکه می شد رو گشتم. همه صندلی ها پر بود. دنبال یکنفر میگشتم که حاضر بشه جاشو با من بد بخت عوض کنه اما فایده نداشت. به صندلیم نزدیک شدم و با نگرانی و ناراحتی به سگ و صندلی نگاه میکردم که صاحب سگ – یک خانم 55-60 ساله – ازم پرسید:" اینجا جای شماست؟"

- بله اما ظاهرا سگ شما خیلی به این صندلی علاقه منده اینه که من میرم و یک جای دیگه برای خودم پیدا می کنم.

- اوه اوه اوه (مثلا خندید!!) نه ! نه! بفرمایید ! همین الان از جاش بلند میشه... (و بعد همونطور لبخند به لب بدون اینکه هیچ تلاش خاصی بکنه عاشقانه به سگش نگاه کرد!! )

تصور کنید من سر پا واستاده بودم وسط راهروی قطار و یک خانم هم دست به سینه با لبخند به سگش نگاه میکرد تا از روی جای من بلند شه، و صاحب سگ چقدر باید بی فکر و از خود راضی باشه و سگ چقدر باید تنبل باشه و من چقدر باید بیچاره باشم که از بین اوووووونهمه صندلی جام همونجا باشه. سگ بعد از کلی سیر و سیاحت و نگاه کردن من و صاحبش، پا شد. دلم همینجوری تاپ تاپ میکرد و هر چی خاطرات بد از سگ ها داشتم یادم میومد. لابد در جریان قرار گرفتید که دو، سه سال قبل یک سگ صورت یک زن رو کند و اولین عمل پیوند صورت روی اون زن فرانسوی انجام گرفت. خودم رو تصور میکردم و اولین عمل پیوندهای جور واجور که میتونست در اثر یک گاز این سگ به وجود بیاد. جوری رو صندلی نشسته بودم که هر لحظه ممکن بود از اونطرف بیفتم. دوتا پام روجفت کرده بودم و چسبونده بودم به هم و درست نصف تنم وسط راهروی میانی واگن به حول و قوه الهی روی هوا مونده بود. چشمم به قیافه نکبت سگ اون خانم بود که حالا روی زمین بین پای اون زن و صندلی جلو نشسته بود و با هر حرکتی که میکرد من قلبم دو تا می شد!

- از سگ من خوشتون میاد؟

- ببخشید؟!

- از سگ ها ... بدتون که نمیاد؟... اسم سگ من فیلو ئه (Filou) خیلی مهربونه. نازه، نه؟

- بله! لابد نازه!... البته من کلا از حیوونها خوشم میاد... (یهو سگه پاشد واستاد!)...اما یک مقداری از سگها خوشم نمیاد! یعنی اصلا خوشم نمیاد بیان جلو و خودشون رو بمالن به من...(فکر کنم رنگ تو صورتم نمونده بود!)

صاحبِ سگ که به طرزمسخره و واضحی به سمت سگش عشق روونه میکرد! خیلی خوشش نیومد. اینها خیلی جدی نسبت به سگ هاشون حس پدر- مادری دارن و انتظار هم دارن همه به به و چه چه کنن و لابد لپ سگشونو بکشن و بگن که تا حالا تو عمرشون همچین سگ قشنگ و مامانی ای ندیده ن. حالا اون سگ هر چی می خواد باشه. خانمه گفت:"اما فیلوی من خیلی متفاوته. خیلی مودبه. ... میدونین! رفتار های خیلی عاقلانه ای داره (!!)... راستی! فیلو میتونه برقصه!". (یا خدا!... اگه از سگش بخواد پاشه برقصه چه کار کنم؟!) گفتم:" حتما ! خب البته اینجا خیلی جای مناسبی برای رقصیدن نیست!"

تمام حواسم به حرکات سگه بود. از ترس اینکه تکون نخوره بیاد سمت من، پلک هم که می زد نفسم بند میومد! اما مجبور بودم خودم رو آروم و خونسرد نشون بدم. یاد حرفهای پاسکال –یکی از اساتید- افتادم که میگفت سگ "ترس" رو بو میکشه. نباید ترسید. اگر بفهمه ترسیدی حمله میکنه. سعی می کردم به سگه لبخند بزنم بلکه نفهمه ترسیدم!!...سگه دماغش رو که کاملا هم خیس بود آورد جلو که خیر سرش بو بکشه...وای دیگه داشت گریه م می گرفت. سگ که سگه اما گاهی فکر میکنم چقدر شعور برای صاحب یک سگ لازمه! آدم بهره هوشیش در حد گل کلم هم که باشه میفهمه که شاید همه خوششون نیاد که یک سگی که سر و کله شو به هر جایی مالیده با لباس اونا صورتش رو خشک کنه!!...خدا ! چرا این صاب سگ نمیفهمه؟...تو این حال و اوضاع از کنار دهن سگه صدای قد قد اومد!!...تو دلم گفتم:"خرس گنده! تو سگی! چرا صدای مرغ میدی؟". صاب سگ اخماشو کرد تو هم و بلند داد زد:" بس کن!! اینجا نه!"

- ببخشید! چیزی شده؟

- میخواد دستشویی کنه (!!)

- آااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا ؟!!! (خدایا! اینکار رو با من نکن! دیگه جدی جدی داره خاک بر سرم میشه!)

منکه اینقدر خنگ نبودم که فکر کنم صاب سگ، سگش رو میبره دستشویی سرپا میگیره!! اما از شدت وحشت و برای اینکه به بهانه ای از سگ و صاب سگ دور شده باشم ، از روی صندلی پاشدم و گفتم:

- اگر فکر میکنید بهتره ببرینش جایی ...بفرمایین!!!

- نه! نه! اصلا نیازی نیست!...فیلو میدونه اینجا جاش نیست (!)...بشینید!

چشمم افتاد به ساک ها و چمدون های بالای سرم...همه در کنار هم...بدون سگ!...اولین باری بود که دلم میخواست چمدون باشم!...وقتم تموم شد! باید مینشستم!!...به خودم جرات و دلداری میدادم...بشین! تو میتونی! سگه باهات فاصله داره!...بشین ! نترس! شجاع باش!... صاب سگ خم شده بود و کمر سگ رو براش میخاروند!! سرش اینقدر به سر سگش چسبیده بود که نفهمیدم صدا از دهن کدومشون خارج شد(!!!):

- من خاطرات زیادی از فیلو دارم. یکبار دوستم اومده بود خونمون. هر کاری کرد فیلو باهاش رابطه دوستی برقرار نمی کرد. فکر کنم بهش حسودی میکرد(!)...اما معمولا با همه زود دوست میشه و تو همه کار ها هم کمک میکنه... (لابد مثل خاروندن پشت صاحابش!...این دو تا کارا شون رو تقسیم کرده بودن!) حتما میدونین که سگها خیلی به انسانها کمک می کنن...

- بله! اتفاقا یک بار سگی رو یادمه که در جریان کامل زندگی خودش و صاحبش بودم و واقعا تمام تلاشش رو میکرد که صاحبش دچار هیچ مشکلی نشه...درست مثل یک همکار بود...یادمه یکبار هم توی سرما از مرگ حتمی نجاتش داده بود...(اصلا فکر نمی کردم کارتون "بل و سباستین" یکروز اینقدر به دردم بخوره!!!)

- بله ! همینطوره !

سرعت قطار کم شد و صدایی از بلندگو ها به گوش رسید:" تا چند دقیقه دیگه به ایستگاه لو ما (Le Mans) خواهیم رسید..." صاب سگ شروع کرد به جمع کردن وسایلش...مثل اینکه همه دنیا رو به من داده باشن...حس میکردم فشار خونم داره میاد سر جاش...ظاهرا این ایستگاه پیاده میشد...خدا رو شکر...

دم رفتن گفت:" باید یک چیزی رو اعتراف کنم" (واویلا! خدا رحم کنه!)

- چی؟

- احساس میکنم فیلو به شما علاقه مند شده (!!... همون هیچی نگم بهتره !)

- چه جالب! خودش به شما گفت؟! (!)

- نه از نگاهش می فهمم. (پناه بر خدا ! چقدر این خارجی ها می فهمن!!)

- عجب!...چون مثل شما مهربونه (!)

- متشکرم! سفر خوبی داشته باشید.

- شما هم همینطور.

وقتی سگ و صاب سگ داشتن میرفتن با نهایت اعتماد به نفس و اطمینان با سگش خداحافظی کردم که صاحبش کلی ازین بابت کیف کرد!...تازه بعد از پیاده شدنشون هم براش دست تکون دادم تا خوب تو یادش بمونه که نه سگ ترس داره و نه من از سگ میترسم!!...همیشه سگ ها رو از پشت شیشه دوست داشته م.